Mijnheer de Voorzitter,

Mijnheer de Eerste Minister,

Collega’s,

Al voor de vierde maal in 2 jaar tijd vraagt een nieuwe regering het vertrouwen aan deze Kamer. In de aanhef van de regeringsverklaring wijst u er terecht op dat dit gebeurt aan het einde van een annus horribilis. Maar deze regeringsverklaring, premier, kwam midden in een hebdomas mega-horribilis. Boven op de meer dan 30.000 banen die dit jaar al verloren zijn gegaan dreigen nu bijkomende massale ontslagen bij Opel in Antwerpen en DHL in Zaventem. Voor 2010 voorspelt men zelfs een verlies van meer dan 50.000 banen.

Hoe groot kan het contrast zijn tussen de realiteit op het terrein en de teneur van uw regeringsverklaring. Terwijl buiten een storm woedt, terwijl tienduizenden mensen hun baan verliezen, terwijl evenveel gezinnen hierdoor hun koopkracht fors zien inkrimpen, hebt u het over “rustige vastheid”. En we weten allemaal wat dat betekent:

-          Rustige vastheid in de begroting wil zeggen dat alle inspanningen worden doorgeschoven naar de volgende regering

-          Rustige vastheid betekent dat onze schuldgraad volgend jaar opnieuw de magische grens van de 100 % BBP bereikt en dat we bijgevolg de volgende generaties nog meer met onze schulden belasten

-          Rustige vastheid wil zeggen dat we nog geen begin van visie hebben hoe we de vergrijzing gaan beheersen, terwijl we dit al jaren zien aankomen

-          Rustige vastheid wil zeggen dat we niets doen aan de fiscale druk op arbeid in dit land, terwijl die bij de allerhoogste van Europa moet gerekend worden.

Premier, u preekt de continuïteit. Maar dat is de continuïteit van het passieve.  De bevolking is niet gediend met een continuïteit van het passieve. Onze economie is niet gediend met een continuïteit van het passieve.

U moet niet in de eerste plaats doen wat de regering-Van Rompuy deed. U moet in de eerste plaats doen wat de regering-Van Rompuy niet deed.

U moet met visie, durf en leiderschap de problemen van heden en toekomst aanpakken. De vergrijzing, de pensioenproblematiek, het feit dat wij de laagste activiteitsgraad bij onze oudere bevolking hebben, onze torenhoge loonkosten, onze torenhoge belastingdruk, de betaalbaarheid van de sociale zekerheid. In alle ons omringende landen heeft men de moed, de visie, het durf en het leiderschap om die problemen aan te pakken.

Ondertussen komt het ene herstructureringsplan na het andere op de tafel, vooral in Vlaanderen, met de gekende effecten tot gevolg. In die omstandigheden blijven pleiten voor rustige vastheid is erger dan schuldig verzuim, het is vluchtmisdrijf.

En toch, premier, heb ik begrip voor uw situatie …

Want premier, dit hebben onze beide partijen voorspeld. Wij hebben samen de analyse gemaakt en we zijn samen tot dezelfde conclusie gekomen, die we samen naar buiten hebben gebracht en waarmee we samen, met u als kopman, de Vlaamse kiezer hebben kunnen overtuigen.

Wij kwamen samen tot de vaststelling dat het huidige België niet bij machte is een goed economisch beleid te voeren;

Wij kwamen samen tot de vaststelling dat de behoeften in de verschillende deelstaten van dit land totaal verschillen;

Wij kwamen samen tot de vaststelling dat de bevoegdheden op een slechte manier verdeeld zijn tussen het federale en het deelstatelijke niveau;

Wij kwamen samen tot de vaststelling dat een slagkrachtig economisch beleid maar mogelijk is wanneer de deelstaten alle sociaaleconomische hefbomen in handen hebben;

Wij kwamen samen tot de vaststelling dat de deelstaten moeten kunnen aangemoedigd worden om een écht tewerkstellingsbeleid te voeren;

En precies om al de hiervoor geschetste redenen kwamen we samen tot de vaststelling dat we eerst een akkoord moesten hebben over een grote staatshervorming alvorens we, samen, federale regeringsverantwoordelijkheid zouden opnemen. En nu premier, treden jullie voor de 4^de maal toe tot een regering, en nog steeds is er geen begin van akkoord over die grondige staatshervorming.

U hoort mij niet zeggen dat mits een grondige staatshervorming deze crisis had kunnen vermeden worden. Maar we waren vast en zeker beter geplaatst om de gevolgen van de crisis te kunnen opvangen.

Maar wat nog erger is, premier, in uw regeringsverklaring is van die grondige staatshervorming geen sprake meer. U hebt het over een ‘actualisering van de staatsstructuur’. Het is mij volstrekt niet duidelijk wat u daarmee bedoelt …

Is “actualisering” de vertaling van wat wij samen in ons programma hadden staan?

Betekent “actualisering” de overheveling van het volledige tewerkstellingsbeleid naar de deelstaten?

Betekent “actualisering” de overheveling van de fiscale hefbomen naar de deelstaten?

Betekent “actualisering” de overheveling van de gezondheidszorg naar de deelstaten?

Premier, iets in mij zegt dat het één met het ander niets te maken heeft en dat u met de keuze voor de term “actualisering” de ambitie voor een grondige staatshervorming nu definitief hebt opgeborgen.

Want ik lees net het tegenovergestelde in uw regeringsverklaring, zeker op het vlak van arbeid en tewerkstelling. Ik stel vast dat de bevoegde minister het subsidiebeleid verder zet en hiermee regelrecht ingaat tegen de visie en de belangen van Vlaanderen.

Helemaal te gortig wordt het wanneer u stelt “institutionele discussies verlammen al te lang het functioneren van dit land”. Het is toch zonneklaar dat het niet de discussies zijn die dit land verlammen, maar wel de slechte staatsstructuur zelf. Hebt u zelf niet gezegd dat het Belgische federaal bestel zijn grenzen heeft bereikt …

En nu stellen we vast dat u de staatshervormingsgedachte ver weg hebt geduwd, dat er niets meer van overblijft. De Franstaligen zullen maar wat graag horen dat u wilt bedaren, dat u dat geleerd hebt uit uw ervaringen van het verleden. De Vlamingen zijn eens te meer weer een illusie armer …

En toch premier, heb ik met u te doen. De manier waarop men u de laatste week heeft behandeld, dat heeft u niet verdiend …

Wat was er eigenlijk aan de hand? Waarom heeft men zo moeilijk gedaan?

De macht moest overgedragen worden van Herman Van Rompuy naar Yves Leterme,

Van een CD&V’er naar een CD&V’er

Met hetzelfde regeerakkoord,

Met handhaving van de net uitgesproken “state of the Union” …

Waar zat het probleem? Wat moest Martens daartussen komen doen?

Van Rompuy werd alom bejubeld, maar om zo maar de macht aan Leterme door te geven, ho maar, dat ging niet …

Wie heeft er eigenlijk aangedrongen op die poppenkast? Wij weten het niet …

Sommigen zeggen dat dit op vraag van de Franstaligen was, omdat ze u niet vertrouwen,

Anderen beweren zelfs dat dit gebeurde op vraag van uw partijvoorzitster …

Zoals ik al zegde, wij weten het niet, maar in beide gevallen begrijp ik absoluut niet dat de CD&V u die vernedering heeft laten ondergaan. Dat hebt u niet verdiend.

Maar de klap op de vuurpeil kwam daarna. U moet het communautair beleid overlaten aan Jean-Luc Dehaene. U bent eerste minister van de lopende zaken, Dehaene speelt eerste minister van communautaire aangelegenheden.

En opnieuw aanvaardt de CD&V dat zo minstens de indruk ontstaat dat u niet over de capaciteiten zou beschikken om dit aan te pakken. Ik herhaal premier, u verdiende beter …

Dat brengt ons naadloos bij Brussel-Halle-Vilvoorde.

Ik stel vast dat rond BHV het parlement zijn werk niet mag doen. Nu de procedure bijna afgelopen is en wij de zaak hier kunnen stemmen, wordt alle hens aan dek geroepen en moeten er compromissen uitgewerkt worden. Ik houd mijn hart vast bij het zien van de lijstjes van elementen van het compromis.

Terwijl premier, ik het volledig met u eens ben dat over BHV geen compromis moet gesloten worden. Ik heb hier een brief die u in 2004, net na de grote betoging, verstuurd hebt aan Bart Somers, toenmalig minister-president van de Vlaamse regering.

Ø  Brief

Welnu premier, wij zijn het volledig met u eens. Over BHV moet niet onderhandeld worden. Het wetsvoorstel moet nu gestemd worden in deze Kamer, zoals u zelf zegt, zonder te onderhandelen over de uitvoering van het arrest.

Wanneer er daarna groepen zijn in dit parlement die menen, in deze barre tijden, een regering te moeten laten vallen over een wet die democratisch wordt gestemd, waarbij alle parlementaire procedures doorlopen zijn, dan is dat niet onze verantwoordelijkheid, maar dan is dat de onverantwoordelijkheid van zij die zich niet willen neerleggen bij democratische besluitvorming.

Ik durf te betwijfelen dat iemand in dit halfrond zich zo onverantwoord zou gedragen!

Maar ik heb enkele collega’s uit de meerderheid, mijnheer Daems en mijnheer Desseyn, woensdag na uw verklaring, op de RTBF radio duidelijk horen zeggen dat indien er met Pasen geen oplossing uit de bus gekomen is, het wetsvoorstel dan eindelijk zal gestemd worden. Ik vraag u klaar en duidelijk, premier, is dat het standpunt van de meerderheid: geen akkoord met Pasen, dan stemmen?

Premier,

Ik ga besluiten.

U vraagt ons het vertrouwen.

Tijdens uw eerste regering, Leterme Un, gebeurde er niets en was er veel ruzie. Toen kwam Van Rompuy Un en er gebeurde ook niets, maar de ruzie bleef achterwege. Als we deze regeringsverklaring lezen, zal Leterme Deux ook niets doen. Of het met of zonder ruzie zal zijn, valt nog af te wachten.

En daarom, premier, zal mijn fractie u het vertrouwen niet geven.